Kategori: kişisel yazılar | personal writings

Mekanın (Duyumsal) Türevleri (VI)

“Gerçeklerin dokusu bakan göze göre değişiyor.” ¹

İnsan, dış niteliklerin edilgin alıcısı değil, vücut bulmuş algılayan öznedir. Dolayısıyla duyusal nitelikler dünyayla ilişkimizde kurulur. “Duyum belli bir birlikte-varoluştur (coexistence).” ²    

“vücutta algılanan dünya”

Ponty, duyumları öznenin halleri veya var olma tarzları olarak görür. Algılayan özneyi duyumların yeri olarak ifade eder ve ‘Birlikte var olduğumuz dünya bile vücudun kumaşından yapılmıştır.’ sözüyle mekanın kavranışında özneyi merkeze alan yaklaşımı vurgular. Bedenin çevresindeki şeyler, öznenin hareketine göre onun çevresinde ve onunla birlikte hareket eden bir çemberdir. Bedenin ‘en ufak hareketinde tüm algı dünyasının baştan aşağı yenilenmesi’ gibi mekan da bu algıya bağlı olarak bedenin çevresinde baştan aşağı yeniden kurulur. ³

  • Diyagram Kolajı: bir mekan+bir beden=çok mekan, bir mekan+çok beden=çok mekan
    Bin Yayla, Gilles Deleuze ve Felix Guattari

“Bir beden ne yapabilir?”

bedene “müdahale”

“Eğer bedene makineler üzerinden bakarsak (Samuel Butler’ın işaret ettiği gibi), bir bedenin ne yapabileceğini söylemenin kısıtlı olmayacağı aşikardır. Bir kürek kullanırsam çok daha iyi kazabilirim. Bir teleskoptan bakarsam daha öteyi görebilirim.
Bu protezler bedenin kapasitesini genişletip çoğaltırlar. İhtiyaç duyduğumda onlar benim birer parçam ve onları kullanıyorsam, onları kullanma alışkanlığı geliştirmişsem, onlardan ayrı kaldığımda, sanki bir elimi ya da gözümü kaybetmiş gibi, yokluklarını fark eder ve kendimi
engelli hissederim.” ⁴

bedende “özgürleşme”

Artaud’nun ‘organsız beden’i:
“Bedenini organsız bir beden yapmış olduğunda tüm otomatik tepkilerinden kurtarmış ve gerçek özgürlüğüne kavuşturmuş olacaksın.”
1947

dünyayı ‘görme’yi baştan öğrenmek?

“How do you make yourself a body without organs?”
“Why not walk on your head, sing with your sinuses, see through your skin, breathe with your belly?”
“Let’s go further still, we haven’t found our BwO yet, we haven’t sufficiently dismantled our self.”
“The BwO is opposed to that organization of the organs called the organism.” “It is where everything is played out.” ⁵

Deleuze ve Guattari’nin ‘beden’i
açık-sonlu bir oluşum (rizomatik bir sistem), organsız beden Deleuze ve Guattari’ye göre organsız beden; idealleştirilmiş bir insanın oran ve özelliklerini yalıtarak soyutlayan ve mekan tasarımına aktaran eğilime karşıt biçimde, içinde ideal olmayanı da barındıran, yaşamın akışı içinde göçebeleşmiş, belirsiz, hesaplanamaz, kontrol edilemez dünyaya yolculuk yapan bir bireydir.
Organsız beden, çokluğun kendisidir.

¹ Körler Ülkesi, Jess Walter

² Algıya Göre Düşünmek, Emre Şan

³ Melike Özkan, 2014, Yaşanan Mekan: Mimari Program ile Gündelik Yaşam Pratikleri Çakışmaları, İTÜ Yüksek Lisans Tezi

⁴ Mimarlar için Deleuze ve Guattari, Andrew Ballantyne

⁵ Deleuze ve Guattari, 28 Kasım 1947

“Bir beden ne yapabilir?” sorusu üzerinden farklılaşan mekan tarifleri (V)


Astra Taylor, felsefecilerle Sokrates’in ünlü “Sorgulanmamış yaşam yaşanmaya değmez” sözü üzerinden gerçekleştirdiği söyleşilerden oluşan 2008 yapımı belgesel filmi “The Examinated Lİfe”ta Judith Butler ve Sunaura Taylor arasında geçen bir diyaloğa yer verir. Butler ile bedensel engellilik üzerine çalışan ve kendisi de bedensel engelli olan Sunaura Taylor, Sokrates’in sözünü ettiği yaşamın ister istemez merkezi referansı olan bedenlerini San Francisco’nun sokaklarında, çıktıkları yürüyüş boyunca onlara kendisini en çok hissettirdiği, düşündürttüğü durumlar, olaylar ekseninde sorgularlar. Beden bu söyleşi boyunca olanakları, bağımlılıkları, kuramda ve pratikte sergilediği direnç bakımından tartışılır.
(“Bir beden ne yapabilir” sorusu üzerine, Özge Ejder )

“Algılamak edilgin bir tavır olmadığı gibi, dünyaya yönelik doğrudan bir temas kurma çabasıdır da. Benim algıladığım dünya bir başkasınınkinden farklı olabilir. Ama her halükarda dünya anlam yüklüdür ve ona yöneldiğimiz her anda, yönelimselliğimizi motive eden istek ve beklentiler doğrultusunda bir anlamı dışavurur. Bir ilişkisellik ve yönelimsellik olmadığı sürece bir anlamın ortaya çıkması beklenemez. Dünya ile benim aramda, algım aracılığıyla kurulmuş bir bütünsellik söz konusudur. Bu da elbette ki, bedensel-özneyi (embodied subject) gerekli kılmaktadır. ” (Yeni bir özne anlayışının imkanı olarak beden, Kaan Özkan )

Bahsi geçen metinler Felsefelogos Sayı: 51 Beden dergisinde yer almaktadır.

Aynı mekanın duyumsal türevleri alınarak farklı mekan çıktılarına ulaşmak için özneye/ öznenin deneyimlerine/ öznenin bedensel deneyimlerine mi odaklanmalı?
Deleuze ve Guattari’ye göre organsız beden; idealleştirilmiş bir insanın oran ve özelliklerini yalıtarak soyutlayan ve mekan tasarımına aktaran eğilime karşıt biçimde, içinde ideal olmayanı da barındıran, yaşamın akışı içinde göçebeleşmiş, belirsiz, hesaplanamaz, kontrol edilemez dünyaya yolculuk yapan bir bireydir. Organsız beden, çokluğun kendisidir. Peki organsız bedenleşen mekan tarifleri nasıl olabilir?

Bir not: Koordinat sisteminde duyular arası çaprazlamalara imkan veren bu sistem, duyular arası hiyerarşiye dair sayı doğrusunda “sayıların küçükten büyüğe sıralanması” gibi bir kurala göre sıralanamadığından alternatif kurallar referans alınarak yeniden tariflenebilir.

nesnelleştirilmeye çalışılan öznel bir temsil sistemine dair arayışlarla ilgili olarak: BEYIN-BEDEN-ZIHIN ETKILESIMINDE “NEBULÖZ KARTEZYEN SISTEM”, Erol BASAR, Bahar GÜNTEKIN

bi’ meşgale: parçaların birleşimi (IV)

mekan algısının oluşumu, duyularda baskınlık denemesi, duyuların birleşiminin yaratıcı sonuçlarına dair tartışmalar açmak amaçlı kavramsal rota
görsel (sağ üst) : ‘The Question of Space’
görsel 1 sol alt: McGurk Fenomeni, aynı sesler+farklı imajlar= iki ayrı ses duyma yanılgısı
görsel 2: ‘Synaesthetic Sense’ gwanju design biennale 2009
görsel 3: Bruder Klaus Chapel, Peter Zumthor

İstanbul üzerine duyusal bir deney ya da

Sinestezik deneyimlerle çoklu kent tarifleri, aynılaşmanın imkansızlığı üzerine kent ölçeğinde bir oyun

Hadi bi’ oyun oynayalım!

Bu oyun; aynı kentin farklı parçalarında, bu kentsel parçalarda bütüncül mekansal deneyimler yaşamak, mekana farklı gözlerle bakmak, mekanı işiterek, koklayarak, tadarak bir daha elle tutulmaz, ele avuca sığmaz biçimde inşa etmek amacı taşımaktadır. Önceden belirlenmiş en az 5 farklı kentsel parçada her duyu ayrı ayrı baskın unsurmuşçasına, o duyuların “gözünden” mekan tariflenmeye çalışılacak, duyuların birleşmesi durumunda temsilin nasıl değişebileceği ve dönüşebileceği üzerine kafa yorulacaktır.

Kentten bir parça : Mısır Çarşısı Bir koku mekanı olarak Mısır Çarşısı burada satılan baharatların, taneli ürünlerin dokunsallığı üzerinden tariflenirse? Ya da kalabalığın akışına kendimizi bıraktığımız durumda hangi duyular baskın gelir? işitme+dokunsallık duyularının birleşimi baskın bir unsur olarak ele alındığında nasıl bir Mısır Çarşısı temsili ile karşılaşırız?
Tatsal deneyim bu mekanda nasıl tariflenir? “tadı çizmek?” Tat almayı tetikleyici pek çok öncül duyu var. Görmek (bu yemek harika kızarmış!), dokunmak (tam kıvamında kremaya(?) bir parmak çalma), koklamak (portakallı kekteki tarçın kokusu), duymak (kızaran patatesin cızırtıları)… Sanki hepsinin toplamıyla tat almak mümkünleşiyor gibi. Diğer duyuların eksikliği, kusursuz bir tat alma deneyimini mahrum bırakacak gibi. Eğer tat alma ‘ardıl bir duyumsama’ ise aynı mekandaki diğer duyusal  deneyimlerin süperpoze edilmiş hali tatsal deneyime dair bir veri  oluşturur mu?

Kentten bir başka parça: Mecidiyeköy Meydan Bu meydanı sessiz hayal edebilir miyiz? Burayı kokular üzerinden nasıl tarifleyebiliriz? Dokunsallık üzerinden ya da? Bir de her duyuya baskınlık vermeden, aralarında rol paylaşımı yaparak bir daha üretsek bu mekanı? Farklı bir zamanda bir daha, bir daha! Yalnız veya kalabalık olarak bu mekana karışmaya çalışarak nasıl Mecidiyeköy temsilleri üretebiliriz? Bizim Mecidiyeköy’ümüzün tadı nasıl olabilir?

Kentten bir kaçış noktası: Anadolu Kavağı Bu kentsel mekanı yalnızca işiterek, görerek, koklayarak ve duyular arası çaprazlamalarla bir daha tarif etmeye çalışsak? Anadolu Kavağı’nın tadı nasıl temsil edilebilir peki?

Kentin derinliklerine doğru: Yerebatan Sarnıcı   Yalnızca mekanın sesini haritalayabilir miyiz? Bizim sesimiz de mekana karıştığında neler değişir? Mekanın geçmişini de düşünerek geçmişe yönelik bir duyusal haritalama yapılabilir mi? Yerebatan Sarnıcı’nın tadı nasıldır?

Kentte kısa bir süredir yerleşiği olduğum: Kurtuluş Burada her renkten, her telden, her şeyden ne ararsan var! Dramatik yokuşlarında Arnavut kaldırımlarının yerini asfaltın alması dokunsallık deneyimini nasıl değiştirdi? Böyle bir sokakta bavul tekerleri artık daha gürültüsüz-sessizce ilerlerken tatsal anlamda neler değişti? Kent değişirken yakın ölçekten bir bakışla(görsel duyunun baskınlığı kastedilmiyor) Kurtuluş’ta duyusal deneyimlerimiz nasıl değişiyor?

…

Bu oyunun/ arayışın sonucunda pek çok öznel, bambaşka temsiller üretileceği tahmin ediliyor. Bu oyunun; oyuncu sınırı olmayan, bireysel veya kolektif katılıma açık bir oyun olması amaçlanıyor. Her öznel temsilin sabitler ve değişkenler barındıran bir altlıkta değerlendirilmesi düşünülüyor. Temeli duyular ve duyuların birleşimine dayalı çoklu temsiller olan bu oyun ile farklı İstanbul tarifleri yapmak amaçlanıyor. Bir kentin, bir yapının da tadını tarifleme cüretinde bulunmak isteniyor. Belki birtakım biyolojik süreçlerin de irdelenmesiyle çok duyulu başka başka İstanbullar tariflemek ve mimarlığı gerçeklik düzleminden çıkararak yeniden düşünmek isteniyor.

Sinestezik Deneyimler (III)

Sinestezi, kısaca duyuların istemsizce birleşmesi demek. Renklerin ağza tat vermesi, seslerin renkler biçiminde görülmesi gibi örnekleyebiliriz bu nörolojik durumu.

Farklı sinestezik bireylerin aynı durumları algılayışları farklı sonuçlar doğuruyor. Örnekte görüldüğü üzere alfabedeki harfler farklı renkler olarak karşılık buluyor bu bireylerde.


1. Carol’ ın sinestezik alfabesi – 2. Karen’in sinestezik alfabesi

Kromestezi, seslerin renk olarak algılandığı bir sinestezi şekli. Çok çok düşük bir olasılıkla toplumda var olan bu ‘özel’ bireyler için şarkılar adeta renk cümbüşü olarak algılanıyor. Aynı zamanda bir sinestezik olan sanatçı  Melissa McCracken duyduğu şarkıları şu şekilde resmetmiş:

Sanatçının bir röportajı ve resmettiği diğer şarkıları buradan inceleyebilirsiniz.

Aslında bir mekanı algılayışımız da sinestezik olmakla benzerdir.

“duyuların çoksesliliği”

Pallasmaa “Tenin Gözleri” kitabında insanın mekanı nasıl duyabildiğiyle ilgili şu sözleri söylemiştir;

Ormanda bir yürüyüş tüm duyu kiplerinin sürekli etkileşimi sayesinde zindelik ve sağlık verir; Bachelard “duyuların çoksesliliği”nden söz eder. Göz bedenle ve diğer duyularla işbirliği yapar. Bu devamlı etkileşim kişinin gerçeklik duygusunu güçlendirir ve yetkinleştirir. Mimarlık, özünde, doğanın, insan yapımı aleme doğru algılamanın zeminini ve dünyayı deneyimleme ve anlamanın ufkunu sağlayan uzantısıdır. Her etkileyici mimarlık deneyimi çokduyulu bir deneyimdir; göz, kulak, burun,ten, dil, iskelet ve kasın her birinin, mekan, madde ve ölçekle ilgili niteliklerin ölçülmesinde eşit payı vardır. Mimarlık, salt görme ya da klasik beş duyu yerine, birbiriyle etkileşen ve kaynaşan birçok duyusal deneyim alanı içerir (Pallasmaa, 2005, s.52).

Konuyla ilgili olarak incelenmek üzere: “Düşünce Ve Duyular Ekseninde Mimarlık Bilgileri” adlı bir tez (Altay Altunkozaoğlu, 2012)

Sinestezi ve beyindeki algı yanılsamalarına, karmaşalarına dair izlenebilir:

Meraklısına son not: Sinestezi hakkında daha fazlası için bi’takım okumalar

Yeni bir keşif, makalenin sonunda zengin bir kaynakça ve sözlük eşliğinde: ARTISTIC AND PSYCHOLOGICAL EXPERIMENTS WITH SYNESTHESIA

İstanbul’da zamansız bi’ meşgale (II)

Belki bir ‘flâneur’ *, belki bir yerleşiğin gözünden, burnundan, kulağından bir kentin çoklu temsili üzerine düşüncelerdir.

Duyuların İstanbul’u nasıldır?

Senin İstanbul’unun kokusu, sesi?

Hepimizin İstanbul’u bambaşka!

Peki bu ‘bambaşkalık’ nasıl temsil edilebilir?

Pek yakında heyecanla paylaşmak üzere,


ipucu: Aylak ve Muğlak Kent Deneyimlerine dair bir yazı (Semra Aydınlı) –
“Aylak ve muğlak deneyimler gündelik hayatın içine sızan kentin olay örgüsünün hayalde canlanmasına, çağrışımsal, duyumsal üretime katkı sağlıyor. O yeri farklı kılan çok sayıda ipucu, hayaller, fanteziler, ütopyalar üretmeyi kolaylaştırıyor. ”
“Bugün mimarlık daha çok gerçeklik düzleminde tartışılıyor. ”
“Akıl-beden-mekân ilişkisi yardımıyla çoğul okuma yapma olasılığı sağlayan kentsel boşluk ve onun sunduğu algısal muğlaklık; bir kaybolma ve yeniden bulma oyununa dönüşüyor. Söz konusu kentsel dinamikler, özgün, çekici, canlı bir yer imgesi ile bellek oluşturuyor. “
“Kentlinin kentle ilişkisi, algısal muğlaklık yaratan durumların farkındalığıyla çoğul okumaya dönüşür. Bu açıdan bakıldığında, aylak ve muğlak kent deneyimlerinin, bir mimarlık bilgisine dönüşebileceği söylenebilir: bir tür mimari dürtü veya mimari tavır arayışı. Sezgi yoluyla elde edilen bilgiyi varlık bilgisine dönüştürmek, ya da tam tersi, varlık bilgisini sezgisel bilgi süzgecinden geçirmek için, deneyim yoluyla elde edilen bilginin katkısı oldukça fazla. Bu nedenle, öze ait bilgiyi özle birlikte varlık kategorisine geri koyabilmede, deneyimsel bilgi önem kazanıyor. Mimari dürtüyle beliren ‘farkındalık’, aslında gündelik toplumsal yaşamın parçası ve geniş kapsamlı bir uygulaması. “

flâneur* : Kent içindeki gezgin.
‘Flanör‘ün orijinal tanımına göre, Flanör bir gezgindir, bir aylaktır. Flanör serbest zamanlı insan, kentin kâşifi, hala kentin bir parçasıyken kentin içinde etkin olarak yer almadan kenti gözlemleyen kişidir.    

Flexible (Learning) Spaces

People’s necessities generally show an alteration. A person tends to change the circumstances to adapt to these alterations. Thus, human and environment establish a dynamic relationship which changes and transforms each other. The notion of flexibility expresses the context of adapting to different situations and conditions. The idea of flexibility is an important factor to make this dynamic relationship between human and environment possible. The word “flexibility”, has many meanings in usage with reference to varied associations, as Schneider and Till states, that is “a shock absorber, there to soak up the dynamics of living” (2007, p. 5). Nowadays, in view of all this information, the flexibility which is an important subject of the architecture, generates different alternatives by designing the spaces itself and its function, and socio-spatial interactions inevitably. As a matter of individuality and social interactions which occur among humans, the environment and the built environment; tangible and  intangible responses/provisions should be produced for shifting spatial and social circumstances by creating flexible architectural solutions.

Flexible approaches in the educational context are intangible responses that should be produced for different possibilities and circumstances. To begin with, educational systems can make various contributions to flexibility by different methods for teaching and learning. One of the methods is integration of technological improvements to the education systems. As Marmot indicated, using current technological facilities to provide learning has grown in the last decades and learning process can happen ‘anywhere’ by this way. For example, students from different places of the world get chance to share notions with not only other students but also lecturer at the same time by means of a digital classroom called as HBX Live in Harvard Business School ( 2017, para. 4). Considering the information above, it can be predicted that virtual learning methods allow a changed learning process to take traditional educational methods’ place. As another method, learning individually or collectively affects flexibility in various ways. According to Martin, the Ideo team improved a blended learning model that combines technology-driven individual learning and on group learning led by teacher. Since the team designed classrooms with changeable dimensions by means of sliding walls, one teacher has an opportunity to oversee two classes simultaneously (2014). This blended learning model is a composed group and solo learning. As mentioned by OECD, while group learning contributes to students with increased abilities such as collaboration, teamwork and leadership; individual learning has positive effects to improve autonomy, focus, and responsibility for students’ own learning (2015). Surely, learning individually or collectively even in technology-supported way affects positively the education. In addition to these, flexibilities can be achieved between different education levels. Paker Kahvecioğlu asserts that as a creative climate, the design studio is a place for sharing and clarifying the architectural information for using existing stereotype and templates, besides a productive environment open to use of information falling within the scope of other disciplines, for creating new design knowledge and thoughts and for teamwork. The design studio hosts not only “intellectualization, communication, transition, interaction, sharing and participation”, but also “games and fun” (2007). Similarly, as Layden stated, the vertical studio enables students to learn without year limitations, with the knowledge and abilities from higher levels to lower (2010). In the light of all this information, it can be said that as an interdisciplinary learning place architectural design studio with vertical organization increases interactions and creativity by flexing the year boundaries between students. Consequently, considering new attitudes in educational systems opens new horizons in educational context.

Aside from educational systems as intangible responses for offering flexibility, other flexible approaches can be seen in educational buildings as tangible responses in the educational context. Primarily, changeable spaces indoor of the schools can be provided to pupils for different activities by various arrangements. One way of doing this is the organization of physical conditions to create flexible areas in the building. For example, designing through thinking the possibilities of different light, color, texture, and material types can present various spatialities. According to Cengizkan, Burntwood School has galleries with two-floor height at the end of the corridors. These high galleries can be used as a library, undefined socializing spaces or an interactive theatre. There are also open-air classrooms at the top of the blocks that offers full of daylight and breathing space for the students. “Communication-flexibility, socialization-mobility, dialogue-dynamism, participation-transparency, interaction-permeability” are the main themes of new educational aspects for constructing new educational spaces (2017, p.19). Ideally, architectural transformations can make the school buildings more functional, participative, and dynamic. In addition, flexible areas in the educational building can be organized by means of dimensional architectural decisions. As mentioned by Commission for Architecture and the Built Environment, generating a very flexible building – for instance, with vast amount of transportable partitions – is normally very costly and can only be justified where the changes are likely to be common and crucial. If it is only going to be moved yearly, there is no need to put “in a large, sliding, soundproof partition”. In addition, it is sensible to abstain from structural systems that making it difficult and expensive to move walls and suitable in the future load-bearing cross walls between classrooms. A building with a wooden, concrete or steel frame will usually be more suitable in the future (2007). Considering the information above, it can be said that partitions that could make dimensional changing in the building relate to the usage frequency and material decisions. On the other hand, flexible spaces can be generated also for outdoor of the educational buildings. The material decisions in outdoor design have an important effect to create flexible spaces for student’s leisure time activities. Hoffmann states that Lichtenbergweg Kindergarten for a hundred children was designed for the present, dense population of mature trees stayed largely undamaged, and different playing areas with varied sheltered places and created courtyard conditions. Fittingly to the Saxon education plan, there is a collaboration between architecture and education in the building. Varied spatial experiences and learning environments were created with lots of opportunities for communication, visual references, and views through the building’s interior, as well as exterior spaces (2014). Clearly, it is important that increasing the flexible interactions not only indoor of the buildings but also outdoor of the buildings. It is obvious from the above that schools shaping differently by designers should be flexible to provide changing situations in the educational framework.

Taking all this into consideration, it can be said that, as solutions related with the issue of flexibility for architecture have critical importances. Considering education systems and educational buildings with outdoor and indoor should be shaped differently to respond changing situations. Since today’s world is getting complex and fast, the requirements of adapting to daily life is increasing. Thus flexible spaces is a lot more issue than before and it seems that it will become even more important in the future. For that reason, possibilities of flexible spatialities should be reconsidered and be understood to reproduce new kind of opportunities by using our experiences. Further research into the roles of flexibility about both spatial and social issues in many aspects are recommended to exploring new horizons of their particular potentials.

 

Fuji Kindergarten | Tezuka Architects

fuji kindergarten.jpg

tezuka2.jpg

sesler_fuji_duvar-600x400.jpg

kaydirak_fuji_yangin.jpg

 

presentation.jpg

presentation 3.jpg

presentation 4 text.jpg

Sketches: Boğaçhan Dündaralp

 

ring12.jpg

 

ring18.jpg

P.S. The introduction and conclusion parts have been written with my two other friends -İdil(Bayar) and Cemil(Çalkıcı)- collectively entitled ‘The roles of flexibility about both spatial and social issues in many aspects’ .

 

a drawing machine

Nulla dies sine linea*

* ‘‘No day without a line [drawn]’’ is a saying attributed by Pliny the Elder to the ancient Greek painter Apelles.

*  ‘‘Çizgi çizmediğim tek bir gün olmasın.’’

Drawing is a temporal experience that presents different ways of exploring and dreaming throughout the process. Belardi says he is fascinated about the resemblance (and not just phonetic) of “dreaming” and “drawing”: two words that, despite having very different etymological roots, describe two activities that have always had a give-and-take, collaborative relationship. Besides, dreaming gains meaning if it finds a voice in tangible ways. As Man Ray said, only drawing allows us to express our dreams, it is just as true that those who cannot dream are not able to draw either. Because only the dreamer/drawer (or, to coin a truly cacophonous neologism,the “dreamdrawer”) is able to communicate emotion as well as information, even if sometimes the means are confused with the ends (1). In addition to these, drawing helps to perceive the things, realize their details. It helps to see in a real sense. Valéry observed: There is an immense difference between seeing a thing without a pencil in the hand and seeing it while drawing it. Even the object most familiar to our eyes becomes totally different if one applies oneself to drawing it: one perceives that one didn’t really know it, one had never really seen it(2). Is not it really exciting experience that by means of drawing, the different perception of the things we are familiar with every day? Then, no day without a line drawn!

Drawing is an act of exploration. You start with drawing surface, mark making materials, and an intention.                             

We have intentional habits of drawing such as holding pencils with our hands even only right or left hand or even only fingers. If the intentional habits are manipulated, we can explore new horizons about drawing. As Dore Ashton said “Just as there are no two hands alike, there are literally boundless possibilities in the hand of each when touching the vast blankness of a page. There are countless testimonies to the value of such explorations.”

If I design a dreamdrawing machine… 

The drawing machine should liberate me just as dreaming does so! It should help me to manipulate the things just as dreaming removes the borders to differentiate the reality that I used for drawing such as surfaces, materials or even the usage of my own sense organs.

If a drawing machine could be attached like a prosthetic organ;

6-7.jpg
(October 2014 duvardibi teamwork: füsun çetin, gülben bingöl, hülya yavas, melis yükselen, ömer günes, tugçe duman – “the dram of an architect” – prosthesis hands for an architect that has a lot of work to do in short time)

It should not do the things that I can do, it should provide possibilities for me to draw faster or slower that I cannot do in my control. Via this quick or slow drawing experience, I can explore different details about the objects or environment that I want to draw. It should provide different ways to look at to the objects. One of the pieces of it would be like a wearable glasses or a kaleidoscope to multiply the sight, or binoculars to zoom in-out to the objects and explore the details of their surfaces. Maybe when you wear this piece of machine, you can look like a drawing-pirate! (Further thinking: What kind of consequences will arise when it is worn for just one eye or two?) In addition to that, the drawing machine would resemble a camera obscura* but in smaller size or in wearable usage style to be free while drawing. The drawer could also look at the world reversely.

*camera obcsura is the natural optical phenomenon that occurs when an image of a scene at the other side of a screen (or for instance a wall) is projected through a small hole in that screen as a reversed and inverted image (left to right and upside down) on a surface opposite to the opening. (Definition of the camera obscura is taken from wikipedia.org)

It would have different filters to see the world in different ways such as in different-inverted colors or grids with empty surfaces and full surfaces that drawer’s cannot see the part of the scene and by the way the actor of the drawing can imagine new details and make different interpretations for that part. The drawing machine can be a good gaming-dreaming partner!

The drawing machine should be like a memory recorder that after the end of the drawing, drawer could see the process. It would show the superposition of trials. By means of this visible process, the drawer can be a witness to the development of ‘line’. The drawing machine can be considered as a crumpled paper accumulator that values all of the drawings although the producer of them wants to throw them away.

The act of process of recording reminds me this from Berger’s Bento’s Sketchbook:
The image in my head was often clearer than the one on the paper. I redrew and redrew. The paper became grey with alterations and cancelations. The drawing didn’t get better, but gradually she, about to stand up, was more insistently there. And today, like I said, something has happened. The effort of my corrections and the endurance of the paper have begun to resemble the resilience of Maria’s own body. The surface of the drawing – its skin, not its image – make me think of how there are moments when a dancer can make your hairs stand on end. We who draw do so not only to make something observed visible to others, but also to accompany something invisible to its incalculable destination(3).

The drawing machine should break down habits. Drawing is a provocative way of exploring the world. Drawing with not only hands but also another body part or fingers that not accustomed to use or another kind of holding pens can make unexpected  consequences. As Dore Ashton said in the article “Introduction: The Freehand’’: ‘’The principal value in freehand drawing lies in the act of disciplining the whole organism         —his own, that is— in order to understand with every fiber in his body the true nature of space.” Therefore, the drawing machine should help to use my own body in different way while drawing.

In conclusion, the dreamdrawer machine (it is hard to think drawing and dreaming are distinct from each other, so it can be called as dreamdrawer machine) should liberate me in tangible and intangible ways. It should liberate also the habits of drawing, using the materials, surfaces. It should liberate my hand or my body by providing also physical different pieces that I can use to extend vision and think, see, draw differently.

(1) Paulo Belardi, Why Architects Still Draw
(2) Dore Ashton, “Introduction: The Freehand”, in Sue Fergusson Gassow (ed.), Architects Draw (New York, NY: Princeton Architectural Press, 2008)
(3) John Berger, Bento’ s Sketchbook (London: Verso, 2015)