Flexible (Learning) Spaces

People’s necessities generally show an alteration. A person tends to change the circumstances to adapt to these alterations. Thus, human and environment establish a dynamic relationship which changes and transforms each other. The notion of flexibility expresses the context of adapting to different situations and conditions. The idea of flexibility is an important factor to make this dynamic relationship between human and environment possible. The word “flexibility”, has many meanings in usage with reference to varied associations, as Schneider and Till states, that is “a shock absorber, there to soak up the dynamics of living” (2007, p. 5). Nowadays, in view of all this information, the flexibility which is an important subject of the architecture, generates different alternatives by designing the spaces itself and its function, and socio-spatial interactions inevitably. As a matter of individuality and social interactions which occur among humans, the environment and the built environment; tangible and  intangible responses/provisions should be produced for shifting spatial and social circumstances by creating flexible architectural solutions.

Flexible approaches in the educational context are intangible responses that should be produced for different possibilities and circumstances. To begin with, educational systems can make various contributions to flexibility by different methods for teaching and learning. One of the methods is integration of technological improvements to the education systems. As Marmot indicated, using current technological facilities to provide learning has grown in the last decades and learning process can happen ‘anywhere’ by this way. For example, students from different places of the world get chance to share notions with not only other students but also lecturer at the same time by means of a digital classroom called as HBX Live in Harvard Business School ( 2017, para. 4). Considering the information above, it can be predicted that virtual learning methods allow a changed learning process to take traditional educational methods’ place. As another method, learning individually or collectively affects flexibility in various ways. According to Martin, the Ideo team improved a blended learning model that combines technology-driven individual learning and on group learning led by teacher. Since the team designed classrooms with changeable dimensions by means of sliding walls, one teacher has an opportunity to oversee two classes simultaneously (2014). This blended learning model is a composed group and solo learning. As mentioned by OECD, while group learning contributes to students with increased abilities such as collaboration, teamwork and leadership; individual learning has positive effects to improve autonomy, focus, and responsibility for students’ own learning (2015). Surely, learning individually or collectively even in technology-supported way affects positively the education. In addition to these, flexibilities can be achieved between different education levels. Paker Kahvecioğlu asserts that as a creative climate, the design studio is a place for sharing and clarifying the architectural information for using existing stereotype and templates, besides a productive environment open to use of information falling within the scope of other disciplines, for creating new design knowledge and thoughts and for teamwork. The design studio hosts not only “intellectualization, communication, transition, interaction, sharing and participation”, but also “games and fun” (2007). Similarly, as Layden stated, the vertical studio enables students to learn without year limitations, with the knowledge and abilities from higher levels to lower (2010). In the light of all this information, it can be said that as an interdisciplinary learning place architectural design studio with vertical organization increases interactions and creativity by flexing the year boundaries between students. Consequently, considering new attitudes in educational systems opens new horizons in educational context.

Aside from educational systems as intangible responses for offering flexibility, other flexible approaches can be seen in educational buildings as tangible responses in the educational context. Primarily, changeable spaces indoor of the schools can be provided to pupils for different activities by various arrangements. One way of doing this is the organization of physical conditions to create flexible areas in the building. For example, designing through thinking the possibilities of different light, color, texture, and material types can present various spatialities. According to Cengizkan, Burntwood School has galleries with two-floor height at the end of the corridors. These high galleries can be used as a library, undefined socializing spaces or an interactive theatre. There are also open-air classrooms at the top of the blocks that offers full of daylight and breathing space for the students. “Communication-flexibility, socialization-mobility, dialogue-dynamism, participation-transparency, interaction-permeability” are the main themes of new educational aspects for constructing new educational spaces (2017, p.19). Ideally, architectural transformations can make the school buildings more functional, participative, and dynamic. In addition, flexible areas in the educational building can be organized by means of dimensional architectural decisions. As mentioned by Commission for Architecture and the Built Environment, generating a very flexible building – for instance, with vast amount of transportable partitions – is normally very costly and can only be justified where the changes are likely to be common and crucial. If it is only going to be moved yearly, there is no need to put “in a large, sliding, soundproof partition”. In addition, it is sensible to abstain from structural systems that making it difficult and expensive to move walls and suitable in the future load-bearing cross walls between classrooms. A building with a wooden, concrete or steel frame will usually be more suitable in the future (2007). Considering the information above, it can be said that partitions that could make dimensional changing in the building relate to the usage frequency and material decisions. On the other hand, flexible spaces can be generated also for outdoor of the educational buildings. The material decisions in outdoor design have an important effect to create flexible spaces for student’s leisure time activities. Hoffmann states that Lichtenbergweg Kindergarten for a hundred children was designed for the present, dense population of mature trees stayed largely undamaged, and different playing areas with varied sheltered places and created courtyard conditions. Fittingly to the Saxon education plan, there is a collaboration between architecture and education in the building. Varied spatial experiences and learning environments were created with lots of opportunities for communication, visual references, and views through the building’s interior, as well as exterior spaces (2014). Clearly, it is important that increasing the flexible interactions not only indoor of the buildings but also outdoor of the buildings. It is obvious from the above that schools shaping differently by designers should be flexible to provide changing situations in the educational framework.

Taking all this into consideration, it can be said that, as solutions related with the issue of flexibility for architecture have critical importances. Considering education systems and educational buildings with outdoor and indoor should be shaped differently to respond changing situations. Since today’s world is getting complex and fast, the requirements of adapting to daily life is increasing. Thus flexible spaces is a lot more issue than before and it seems that it will become even more important in the future. For that reason, possibilities of flexible spatialities should be reconsidered and be understood to reproduce new kind of opportunities by using our experiences. Further research into the roles of flexibility about both spatial and social issues in many aspects are recommended to exploring new horizons of their particular potentials.

 

Fuji Kindergarten | Tezuka Architects

fuji kindergarten.jpg

tezuka2.jpg

sesler_fuji_duvar-600x400.jpg

kaydirak_fuji_yangin.jpg

 

presentation.jpg

presentation 3.jpg

presentation 4 text.jpg

Sketches: Boğaçhan Dündaralp

 

ring12.jpg

 

ring18.jpg

P.S. The introduction and conclusion parts have been written with my two other friends -İdil(Bayar) and Cemil(Çalkıcı)- collectively entitled ‘The roles of flexibility about both spatial and social issues in many aspects’ .

 

a drawing machine

Nulla dies sine linea*

* ‘‘No day without a line [drawn]’’ is a saying attributed by Pliny the Elder to the ancient Greek painter Apelles.

*  ‘‘Çizgi çizmediğim tek bir gün olmasın.’’

Drawing is a temporal experience that presents different ways of exploring and dreaming throughout the process. Belardi says he is fascinated about the resemblance (and not just phonetic) of “dreaming” and “drawing”: two words that, despite having very different etymological roots, describe two activities that have always had a give-and-take, collaborative relationship. Besides, dreaming gains meaning if it finds a voice in tangible ways. As Man Ray said, only drawing allows us to express our dreams, it is just as true that those who cannot dream are not able to draw either. Because only the dreamer/drawer (or, to coin a truly cacophonous neologism,the “dreamdrawer”) is able to communicate emotion as well as information, even if sometimes the means are confused with the ends (1). In addition to these, drawing helps to perceive the things, realize their details. It helps to see in a real sense. Valéry observed: There is an immense difference between seeing a thing without a pencil in the hand and seeing it while drawing it. Even the object most familiar to our eyes becomes totally different if one applies oneself to drawing it: one perceives that one didn’t really know it, one had never really seen it(2). Is not it really exciting experience that by means of drawing, the different perception of the things we are familiar with every day? Then, no day without a line drawn!

Drawing is an act of exploration. You start with drawing surface, mark making materials, and an intention.                             

We have intentional habits of drawing such as holding pencils with our hands even only right or left hand or even only fingers. If the intentional habits are manipulated, we can explore new horizons about drawing. As Dore Ashton said “Just as there are no two hands alike, there are literally boundless possibilities in the hand of each when touching the vast blankness of a page. There are countless testimonies to the value of such explorations.”

If I design a dreamdrawing machine… 

The drawing machine should liberate me just as dreaming does so! It should help me to manipulate the things just as dreaming removes the borders to differentiate the reality that I used for drawing such as surfaces, materials or even the usage of my own sense organs.

If a drawing machine could be attached like a prosthetic organ;

6-7.jpg
(October 2014 duvardibi teamwork: füsun çetin, gülben bingöl, hülya yavas, melis yükselen, ömer günes, tugçe duman – “the dram of an architect” – prosthesis hands for an architect that has a lot of work to do in short time)

It should not do the things that I can do, it should provide possibilities for me to draw faster or slower that I cannot do in my control. Via this quick or slow drawing experience, I can explore different details about the objects or environment that I want to draw. It should provide different ways to look at to the objects. One of the pieces of it would be like a wearable glasses or a kaleidoscope to multiply the sight, or binoculars to zoom in-out to the objects and explore the details of their surfaces. Maybe when you wear this piece of machine, you can look like a drawing-pirate! (Further thinking: What kind of consequences will arise when it is worn for just one eye or two?) In addition to that, the drawing machine would resemble a camera obscura* but in smaller size or in wearable usage style to be free while drawing. The drawer could also look at the world reversely.

*camera obcsura is the natural optical phenomenon that occurs when an image of a scene at the other side of a screen (or for instance a wall) is projected through a small hole in that screen as a reversed and inverted image (left to right and upside down) on a surface opposite to the opening. (Definition of the camera obscura is taken from wikipedia.org)

It would have different filters to see the world in different ways such as in different-inverted colors or grids with empty surfaces and full surfaces that drawer’s cannot see the part of the scene and by the way the actor of the drawing can imagine new details and make different interpretations for that part. The drawing machine can be a good gaming-dreaming partner!

The drawing machine should be like a memory recorder that after the end of the drawing, drawer could see the process. It would show the superposition of trials. By means of this visible process, the drawer can be a witness to the development of ‘line’. The drawing machine can be considered as a crumpled paper accumulator that values all of the drawings although the producer of them wants to throw them away.

The act of process of recording reminds me this from Berger’s Bento’s Sketchbook:
The image in my head was often clearer than the one on the paper. I redrew and redrew. The paper became grey with alterations and cancelations. The drawing didn’t get better, but gradually she, about to stand up, was more insistently there. And today, like I said, something has happened. The effort of my corrections and the endurance of the paper have begun to resemble the resilience of Maria’s own body. The surface of the drawing – its skin, not its image – make me think of how there are moments when a dancer can make your hairs stand on end. We who draw do so not only to make something observed visible to others, but also to accompany something invisible to its incalculable destination(3).

The drawing machine should break down habits. Drawing is a provocative way of exploring the world. Drawing with not only hands but also another body part or fingers that not accustomed to use or another kind of holding pens can make unexpected  consequences. As Dore Ashton said in the article “Introduction: The Freehand’’: ‘’The principal value in freehand drawing lies in the act of disciplining the whole organism         —his own, that is— in order to understand with every fiber in his body the true nature of space.” Therefore, the drawing machine should help to use my own body in different way while drawing.

In conclusion, the dreamdrawer machine (it is hard to think drawing and dreaming are distinct from each other, so it can be called as dreamdrawer machine) should liberate me in tangible and intangible ways. It should liberate also the habits of drawing, using the materials, surfaces. It should liberate my hand or my body by providing also physical different pieces that I can use to extend vision and think, see, draw differently.

(1) Paulo Belardi, Why Architects Still Draw
(2) Dore Ashton, “Introduction: The Freehand”, in Sue Fergusson Gassow (ed.), Architects Draw (New York, NY: Princeton Architectural Press, 2008)
(3) John Berger, Bento’ s Sketchbook (London: Verso, 2015)

[sınır] = ?

sınır - hülya yavaş

‘Sınır’ı tek başına tanımlamanın özgürlüğü veya anlatması pek güç, uçsuz bucaksız sınırsızlaşmalar 

 

Sonradan öğrenilen paradoksal bir not: Sınırların ötesine ancak sınırlarını fark edersen geçebilirsin.

diverCity

a silent short film about diversity;

diversified layers of time on the same plane: TODAY’S CITY

multitemporal city, divercity!

 

DIVERCITY

acceptance

the inclusion of different types of people/things

multicultural richness

different ideas or options

interactions

the composition of elements or qualities

natural exchange

respect…

– How would you envision “diversity”?

-multidimensional aspects of diversity?

-the city with a thousand faces, great deal of diversity/ variety  

 

 diversity: one within the other but in a different way!

 

Bilge Karasu – Yağmurlu Kentin Güneşçisi

yağmurlu kentin güneşçisi.jpg

Ufarak teferek, sıskaca, kuruca bir adam duruyordu pencerenin ardında. Pencere kapalıydı; camı, su çizikleri içinde. Dışarıdan bakan, adamın yüzünü dalgalı dalgalı görürdü. Adam gözlerini kaldırmış, gökyüzüne bakıyordu. Oysa gökyüzünde görülecek hiçbir şey yoktu.

Düpedüz yoktu. Bu ülkeye her gece, her sabah, her akşam yağmur yağardı çünkü. Durgu durak bilmeksizin, hızlanmadan, yavaşlanmadan hele hele hiç dinlenmeden, tel tel, iplik iplik yağmur yağardı. Kurşun rengi şuncacık değişmeyen bir gökyüzünde bakacak ne olsun, görecek ne olsun?

Yağmur yağdığı için caddelerin asfaltları, sokakların taşları hep pırıl pırıl ışıldar, duvarlar hep tertemiz ama karanlık yüzlü olur, pencere pervazları, köşelerinden aşağı hep çizgi çizgi is bıyıkları salar, kiremitler damlar hep cilalanmış gibi dururdu. Bahçeler yemyeşil olurdu ya kendi halinde kalsa, nasıl kalsındı ki yağmur bacalardan çıkan dumanları hep bu yeşilliğin üzerine örterdi.

Bu kentte oturanlar, doğdukları günden öldükleri güne değin, gökyüzüyle denizi bir tek renkte bilirler, gökyüzünün mavi-açık olsun, koyu olsun, gene de mavi- olabileceğini, denizin de ona uyarak koyu maviden açık yeşile dek akla gelebilecek her türlü renge girip çıktığını, kırmızı, mor, sarı, bile görünebileceğini, ancak, dünyayı gezmiş görmüş kişilerden öğrenirlerdi. Hele bunların anlattığına göre başka gökyüzlerinde parıl parıl ışıyan sarı- sarımsı, akımsı, kırmızımsı- bir güneş olurmuş gündüzleri. Geceleri ay, sürü sürü, türlü türlü yıldızlar görülürmüş bu göklerde. Bu kentten çıkmayanlar ise bu güneşi de hiç görmemişlerdi, ayla yıldızları da… Gerçi, öğrenirlerdi okullarda, güneşin gün aydınlığı verdiğini. Onların günü ise gökyüzleri gibi, denizleri gibi, kurşun rengi, daha doğrusu kurşunumsu bozumsu bir renkti.

İnsanlar bu kentte rengi yalnız deniz teknelerinde görürlerdi. Sandallar, mavnalar, gemiler, sarı, kırmızı, yeşil, mavi, mor akla geldik, düşünüldük her türlü renge boyanırdı yol yol, öyle salıverilirdi denize. Yağmur durmadan yağdığı için kediler köpekler, hele hele tavuklar, hiç dışarıda dolaşmazdı. Çıkıp tüyün teleğin sırılsıklam ıslansın diye gezilir miydi hiç? Akılsız kediler, köpekler, tavuklar da vardı elbet. Onlar yıkar, ıslanır, sonra da hastalanır, yataklara düşerlerdi. Bir kazlar vardı, bu yağmurun altında gezmekten hoşlanan. Onar yirmişer, kanatları, kuyrukları birbirine değe değe dolaşırlar, yerin biraz üstünde salınan ayaklı bir buluta benzerlerdi. Bu bulutun üzerinde de uzun boyunları kavaklar gibi ırganır, gagaları, neredeyse bu boyunlara bağlı değilmiş gibi açılır kapanırdı.

Ama kaz sürüleri tek tük görülürdü; saçak altlarında, duvar diplerinde küskün küskün oturan köpekler, kediler ise pek çok.

Bu kentte sokakta gezen herkes şemsiye kullandığı için, dışarıdayken de şemsiyeler hiç kapanmadığı için, ana caddelerde adam boyunda bir dalgalı örtü gerilmiş gibi olurdu yerle gök arasında. Bu örtü ancak otobüslerin, tramvayların, evlerin dükkanların, iş yerlerinin kapısında, çekilir, gerilir, yutuluveriridi iki dudak, iki çene, iki silindir arasına sıkışmış gibi..

Gene de bu yüzden her evde, şemsiye, papuç kurutma gözleri, bu gözlerde biriken suları akıtacak küçük oluklar olurdu..

Daha önemlisi, gene bu yüzden, sabahları uyuyan adamlar, başka kentlerde oturanlar gibi pencerelerde, kapalı kepenklere pancurlara koşup ‘’hava bugün nasıl acaba?’’ diye heyecanla, ya da sıkıntıyla, gökyüzüne bakmaz, yahut, yattığı yerde, perdelerden sızan, pencereden duvara vuran ışığa bakıp, kimi zaman da arabaların tekerlek seslerine kulak verip yağmur mu yağıyor, kar mı, hava kuru mu, güneşli mi, diye kestirmeye kalkmayı akıllarının köşesinden bile geçirmezlerdi. Bu kentte yaşayanlar, havanın nasıl olsa yağmurlu olacağını bildiklerinden, ne ışığa bakarlardı ne seslere kulak verirlerdi. Doğdukları günden bu yana, bunların hiçbiri değişmemişti ki…

Bu kentin insanları, hava konusunda ne umut bilirlerdi, ne umut kırıklığı; ne sinemadan, tiyatrodan kahveden konserden çıkıp şakır şakır yağmurla karşılaşır, şemsiyelerini yanlarına almadıkları için saçak altlarında bekler ya da koşa koşa giderlerdi gidecekleri yere; ne de, Pazar günü hava güzel olursa denize, maça kıra gideriz diye düşünürlerdi. Böyle bir şey beklemezlerdi ki…

Bu kentin insanları, yağmura tutulma korkusu nedir bilmez, havanın açmasını beklemezlerdi ya, içlerinden yalnız bir tanesi onlara benzemezdi. Bu adam, pencereden gökyüzüne bakan bu adam… Bu adamın kimi kimsesi yoktu. Kentin iş kesimindeki koca koca yapılardan birindeydi iş yeri; oraya gider, gelir, evine kimseyi çağırmazdı. Gelmeyeceklerini bilirdi çünkü. Kendi de eşinin dostunun evine gitmezdi pek, üst üste çağrılmadıkça. Sessiz bir adamdı bu. Kimseye kötülüğü dokunmamıştı, kimseyi kırmamıştı şimdiye dek. Bir tek kusuru vardı. Eşi dostu da bu yüzden yalnız bu yüzden tedirgin olurdu.

Bu kentten çıkıp dünyayı gezmemişti gezmesine, başka gökyüzleri görmemişti ama güneş üzerine söylenenleri dinlemiş okumuştu. Susar susar, ‘’yarın sabah…’’ diye söze başlayacak olurdu; yanındakiler de ‘’ya ya…’’ deyip kaçarlardı hemen yanından. Bilirlerdi çünkü aslında ne geleceğini. Hoş, bu yüzden, adam çoğu zaman sözünü bitirmezdi bile ‘’yarın sabah, gökyüzünde hani, güneşi görecek olursanız ne yaparsınız?’’ deyip diyeceği de bu kadardı yani. Diyecek zaman bıraksalar…

Tutturmuştu işte. Güneş çıkıverecek, kendini gösteriverecek olsa, diye… Oysa hep bildikleri şeydi. Güneşin çıkması yağmurun durması, bulutların açılması demekti; doğdukları günden bu yana bildikleri gökyüzünün değişmesi, şemsiyelerin kapanması, kurutma odalarının kullanılmaması, daha kötüsü, umutla umut kırıklığının içlerinde baş göstermesi demekti. Olacak şey miydi bütün bunlar?

Bu tedirgin edici takınağı, saplantısı olmasa, adamın arkadaşları, ona daha bir yakınlık gösterirlerdi ya, şimdi söyleyecek o ‘’yarın sabah…’’ sözlerini, birazdan söyleyecek diye keyifleri kaçardı.

Adam evine gelir, yıkanır, dişini fırçalar, yatağına yatardı; kitap okurdu, cigara içerdi. Uyuyakalırdı sonra.

Ama o alışılagelmiş bozumsu kurşun rengi ya da kurşunumsu bozumsu renk, ışık olup odasına dolup sabahın eriştiğini kendisine haber verince…

Kendini tutamaz, çılgınlık olduğunu bile bile, yatağından kalkar pencereye gelir, yağmurdan çizik çizik olmuş camın ardından gökyüzüne bakar.

Dışarıdan bakan birinin dalgalı dalgalı göreceği yüzünde, merak izi bile bulamayacağı, umut izi bile sezemeyeceği yüzünde, salt gözleri canlıdır sanki adamın. Gökyüzüne bakar. Bugün belki güneş açmıştır diye, çıkacaktır diye. Bugün olmazsa yarını var bunun daha öbür günü var. Ama pencerenin önüne geldiğinde, kesinlikle bildiği şu oluyor: Güneş bugün de çıkmayacak, görünmeyecektir.

Oysa daha yatağındayken, ışığın değiştiğinin farkına varmadıkça, pencereye gittiğinde güneşi görebileceğini nasıl aklına getirir bu adam? Daha önce de söyledik. Tuhaflıkları, gariplikleri var bu kişiceğizin… Umudu yüzüne bile çaktırmadan, biraz da alıkça gönlünde besleyip duruyor.

Yakakent, Temmuz 1968

Dost Dergisi Ekim 1969 tarihli 60. sayısından

Ray Bradbury – Karahindiba Şarabı

“Şehre son kez parmaklarını şıklattı.”
“… , tümüyle kokulardan oluşan, dünya dışında her şeyin sadece burun deliğinin birinden girip diğerinden çıktığı bazı günler vardı. Ve bazı günler tatmak için iyiydi, bazıları da dokunmak için. Ve bazı günler de aynı anda tüm duyular için iyiydi.”
“Bir kibrit kutusunda kar tanem var.”
” bin güvercin havalanmış gibi”
“… Ve içinden dikkatle bakınca, gökyüzünü çivit mavisine boyardı.”
“Yaz mevsimini elinin içinde tut, yaz mevsimini bir bardağa doldur, minik bir bardağa elbette, çocuklar için ürpertici bir yudum; bardağı dudağına götürüp yaz mevsimini içeri göndererek damarlarındaki kanın mevsimini değiştir.”

Latife Tekin – Gece Dersleri

l.jpg

“Varlığımın gizlilik duygusuyla sarmalandığını, kendimi yabancıladığımı, baş döndürücü bir bulantıyla sarsıldığımı hatırlıyorum.”

“O daha bir çocuk lay lay la / Dünyayı aynadan seyrediyor / Ne bilsin sahici insanlar olduğumuzu / Hepimizi gölge zannediyor lay lay la “

” … ve yüzünden seken renklerin açtığı izlerden geçip kayboluyordu.”

” sinematografik ateş kırıklarının bulutları yakması”

” solunduğunda insanın mekan duygusunu yitirdiği”

“Biz tanımlarla yaşayan robotlarız.”

“Ne sarı bir hayal, ne soluk bir kağıt parçası. Bir fotoğraf harikası sanma bu tuhaf manzarayı.”

” yuvarlandığım boşluğu ellerimle yakalayarak”

“Yıldızların ışığını, ağaçların yapraklarını, dünyayı saran mavi boşluğu püskürteceğimi içimden, ilahi bir rüzgarın esişiyle kayaların oyuklarına denizleri dolduracağımı söyledin.”

“Kim bıraktı denizlerin sitemli durgunluğuna ayaklarımızın yüzünü…”

” … kar kuyularından dipsiz uçurumlara açılan düşsel mekanlarda yaşadı. Zamansız ve sonsuz bir kadının gurur yüklü uçarılığıyla.”

“Kendimden çok erkendim yolda bir sabah.”

Şimdi gözlerimi sürekli yummaktayım ve dünyanın kollarımla sarabileceğim kadar küçük karanlık bir boşluk olduğunu tekrarlayarak kendimi avutmaktayım. Annem soluğunu içine çekip kirpiklerime üfledi. Beyaz, ılık bir bulut parçası gibi dağılgınlaştım.”

“Niçin az ötede çimento çatlaklarına gül fidanı diken komşularına bir kezcik olsun bakmadın.”

” içindeki zaman boşaltılmış gibi duran”

” … kendi gözlerime görünmez oldum.”

“Çünkü sende umut her zaman var olandı ve sıcak bulutlardan damlayandı, su içinde şiirin…”

“Sözcüklerin mekan gibi kullanımı, cümlelerin hareketinden doğan hışırtı”

“Hüzün daha başka ne olabilir, parıltıların kalbimizi kendimizden utanmaya terk edip gidişinden”

“Düşlerin tuzlu kilidini elinde tutan insanların, en çok o düşlere ihtiyacı olan insanlar olmaması”

” illegalitenin masal yazıcısı”

“Yüzü çirkin olan insanları niçin seviyorum, biliyor musunuz? Sanki ellerimi uzatıp yüzleriyle oynamışım ve ben bozmuşum gibi geliyor. O incecik, kırılgan boynunu bulutlara uzatışın, sesindeki büyüklenme beni korkutuyor. Bana da sen bozmuşsun gibi geliyor. Yalnızca çirkin insanların yüzlerini değil üstelik. Annenin, arkadaşlarının, Mukoşka’nın ve tüm dünyanın yüzünü… Belki de onlara bağlılığın duyduğun suçluluktan kaynaklanıyor. ”

“Kirpiklerimi usulca sol yana bükünce denizi görüyorum.”

“Uzakta ikizkenar üçgen gibi donmuş duruyor tuzlu sular. Bana ilgisiz ve yabancı kalışlarıyla, bu şehri ilk gördüğüm geceki halden anlar rüyamı hatırlatıyorlar. Gözlerimin alabildiğince yüksek, dikine kurulmuş bir şehir… Parıltılarla, yanan kırık camlarla kaplı, sokakları gökyüzüne açılan, korkutucu, geçit vermeyen, bitmez bir duvar.”

“Sayın ruhlar! Bana öyle geliyor ki, varlığımın ilk ışıkları hiç ummadığım bir yerden üstüme fışkıracak!”

“Seslerinin uçları, ağaç bir karyolanın ayak ucunda duran, incecik bir bastonun gövdesine bağlıdır.”

“… , benim derdim zamanın dizleriyle. Onun ışık saçan sert ve yuvarlak kemiklerini kırmam şart.”

“Üstelik yüzlerimiz bir aynada çoğaltılmış gibi birbirine benziyordu. ”

“Doğayla aramdaki açı? Biliyordum ki onu ölçmem imkansızdı.”

“Ruhumun kurmaca bir mekanın içinde kıvrandığını, düşselliğin hızla gerçekliğin yerini aldığı, bir başka sonbahar sabahıydı.”

“giysilerinde hiç gitmediğimiz şehirlerin kokusu”

“… , sana prizmatik bir dünya armağan etmekten başkaca bir niyetim yok.”

” Apayrı köşelerden yansıyan ışıkların olacak, yanılgı dolu kırılmaların, zıt yönlü okların…”

“Bana duygu ve düşüncelerin nasıl giyinip kuşandıklarını, bıçaklarını nerelerinde sakladıklarını, en çok ne zaman saldırıya geçtiklerini binlerce kez anlattı. Bıkıp usanmadan. Dinlediğim en güzel destandı.”

” teninin kıvrımlarına tarihin sindiği”

“Doğada var olmayan bir şeydim sanki. Hızla akıp gideceğimi ve kendimi bir daha göremeyeceğimi sandım. Tanrım, bir tutam hayat koparmak için kendime, sarı yapraklarla örtülmüş o yolu geçtikten sonra ne yana sapmalıydım?”

“Seveceğin kar çiçeği gibi pırıl pırıl yoksul insanlara uçuvermişsin, kalbinin içini bir çırpıda onlarla döşemişsin, olup bitmiş.”

“Bu incecik bedenin gözlerimi üzüyor.”

“Mukoşka, şimdi ne bekliyorum biliyor musun? Sakalı ışık yivli, yepyeni bir masal dedesi.”

“Çünkü biz en mükemmel açmazıyız dünyanın”

“felsefi binalar”

“ışıktan resimler”

“Gizliliği eline verirlerse ne yaparsın?”

“Kendini hiç göremiyormuş insan ama başında kuşların uçtuğunu sanıyormuş.”

“Sana hiç kimse gözlerinle gördüğünden daha güzel bir dünya veremezmiş ve deniz kenarında yürümek o karanlık tünelde tütsülenmekten daha güzelmiş.”

“insanların masal gibi uçuşan düşleri”

“kapısı olmayan bir ev”

“duygularını onların dilinin kalıplarına döktüğünü”

“Sonunda bir yalanı bileklerine dolayarak ellerini bağlamayı başardım.”

“Ağır ağır esen ve sonra ansızın şiddetlenen rüzgarın bir rengi varsa, o renk nasıl bir renkse işte, ikimizin de yüzü öyle bir renge boyandı.”

“Galiba ben, kalemin kağıt üzerindeki sessiz kıpırtısına muhtacım.”